υμπατριωτες για σας δεν εχει καμια χρησιμοτητα η καταγωγη σας απο τον Ηρακλη αν δεν κανετε εκεινα για τα οποια αναδειχτηκε εκεινος ο πιο ενδοξος και ο πιο ευγενης." ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ!


"Απο την ευμενεια της παιδειας,ο ανθρωπος ωφελειται στο επακρο στο ζητημα οτι με την καλλιεργεια της λογικης σκεψης εξημερωνεται η φυση του και ,δεχεται το ορθο μετρο που επιβαλλει η λογικη σκεψη και διωχνει τις υπερβολες.Η σοβαροτητα και η ηρεμια,ειναι απο τα βασικα στοιχεια της πολιτικης αρετης.Οποιος θελει να ανακατευτει με την πολιτικη και θελει να διοικει ανθρωπους πρεπει να αποφευγει συστηματικα την αλαζονεια,που ο Πλατων την αποκαλουσε "συνοικο της ερημιας",και αντιθετα να αγαπησει την ανεξικακια,που πολλοι την ειρωνευονται"ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ Βιοι Παραλληλοι-Γαιος Μαρτιος Κοριολανιος
Ξεκιναω με αυτο το αποφθεγμα εξαιτιας των οσων ακουγονται για το θεμα "εγερθητω..".Απο κει και περα,ευχομαι σε αυτον τον πορνο,απαισιο,βδεληρο,σιχαμενο και γραικυλικο λαο,που τοσο ευκολα εντοπιζει τους ναζιστες,αλλα προκλητικα αδιαφορει για  τους σταλινικους φασιστες(οι οποιοι οσοι γνωριζουν λιγο ιστορια ξερουν καλα πως ηταν απεριγραπτα χειροτεροι), και τους ανθελληνες που υποστηριζουν Μακεδονικες ονομασιες και τουρκικες μειονοτητες στην Θρακη,να πληρωσουμε παρα πολυ ακριβα την αποβλακωση αυτη!Το μανιφεστο του Κομμουνισμου που ρητα προτρεπει σε καταργηση του κοινοβουλευτισμου και καθε δημοκρατιας με ενοπλο αγωνα και η δηλωση της Παπαρηγας πως αν παρουν την εξουσια δεν θα ξανακανουν εκλογες,κανενας δεν τα αντιλαμβανεται σαν φασιστικες θεσεις και ουτε ενοχληται,ενω ταυτοχρονα ολοι  το παιζουν φανατικοι δημοκρατες!Το οτι υπαρχουν ανθρωποι στον κομμουνισμο σημερα(προσφατα μαλιστα ακουσα σε εκπομπη του Ευαγγελατου)που δηλωνουν ανενοχλητα και προκλητικα πως ο Σταλιν ΔΕΝ ΔΙΕΠΡΑΞΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ,ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ,ΚΑΙ ΔΕΝ  ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΣΙΣΤΑ ΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΝ ΩΣ ΤΕΤΟΙΟ,και εσυ βρωμιαρη Ελλαδιτη,δεν τους εχεις κρεμασει αναποδα,ειναι που κανει καθε ευλογο ανθρωπο να σε σιχαινεται!Στα Ιμια δεν βγηκε κανεις στους δρομους που χασαμε εθνικη κυριαρχια και ειχαμε νεκρους.Τωρα για την τσεπουλα,ολοι αγανακτισμενοι και γυρω γυρω τα σημαιακια!!Επισης,μπορουν οι ψηφοφοροι αυτων,να παρουν στο σπιτακι τους απο εναν πακιστανο για να μην ειναι και στον δρομο τα παιδια!

Οπως μας υπενθυμιζει ο Πλουταρχος στο ιδιο εργο του, την δημοκρατια την καταλυει αυτος που παραθετει συμποσια και δωροδοκει τον λαο,αλλα και ο ιδιος ο λαος που το δεχεται.Για την κατασταση ΟΛΟΙ ευθυνονται και αξιζουν καθε τιμωρια.Και να τα αφησουν κατι βλαχες που βλεπω στον ..Λακη,τα ξεσπασματα τους.Ας χαλαρωσουν και να πανε στην εκπομπη του να τους κοροιδευει καταμουτρα πως θελει αριστερη διακυβερνηση!Μονο που ζωα που τον ακουτε,στην αριστερη κυβερνηση υποτιθεται πως δεν θα υπαρχουν πλουσιοι,γιατι η περιουσια τους θα μοιραστει στους φτωχους.ΖΩΑ..Ο ΛΑΚΗΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΑΥΤΑ,ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΣΕ ΣΑΣ ΒΛΑΚΕΣ;;;
Παραθετω ενα εξαισιο κειμενο του Σαραντου Καργακου,για τον οποιον δεν θα περιγραψω ποιος ειναι,οσοι  δεν γνωριζετε φροντιστε να μαθετε!( να μην ξερετε μονο τον Ψινακη...).Το θεωρω ακρως περιγραφικο και αντιπροσωπευτικο των αποψεων μου..

"Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ­νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»…παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέ σα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιο δικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετα νάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσό ντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασα φείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό­τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δη μόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ­σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι­κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα­τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. [...]
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου­λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ­ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν… Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια­κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα…
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγι νε άγνωστη λέξη.
(*) Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τεύχος 395, Νοέμβριος 2004, σσ.548-550

"Ο λαός είναι αντικείμενο της ιστορίας, όχι πρωτεργάτης της. Μπορεί να προκαλεί αηδία, οίκτο ή τρόμο αλλά είναι ανίσχυρος, είναι το μπαίγνιο εκείνων που κρατάνε την εξουσία στα χέρια τους."  ΣΑΙΞΠΗΡ
"Τι συμβαίνει, λυσσαλέα ζώα,που ξύνοντας τη φτωχή
φαγούρα της γνώμης σας,γίνεστε κακάδια οι ίδιοι;Αυτός που θα πει
καλό λόγο σε σας,θα κρύβει την απέχθειά του
πίσω από κολακείες.Τι θέλετε, κοπρόσκυλα,που δε θέλετε ούτε
ειρήνη ούτε πόλεμο;Το ένα σας τρομάζει,
το άλλο σας κάνει υπερήφανους.Όποιος σας εμπιστεύεται,εκεί που θα 'πρεπε να είστε
λιοντάρια είστε δειλοί,αντί για αλεπούδες,
είστε κουτορνίθια.Σε όποιον αξίζει μεγαλοσύνη,
αξίζει και το μίσος σας.Ποιος να σας εμπιστευτεί;Κάθε λεπτό αλλάζετε γνώμη,και λέτε ευγενή
αυτόν που μισούσατε,και ελεεινό αυτόν
που επαινούσατε.Κατακραυγάζετε τους
ευγενείς της Συγκλήτου,που, με τη βοήθεια των θεών,
σας κρατούν σε τάξη...αλλιώς θα τρώγατε
ο ένας τον άλλον;Τραβάτε στα σπίτια σας,
τιποτένιοι!"
 ΣΑΙΞΠΗΡ (ΚΟΡΙΟΛΑΝΟΣ)

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΕ ΑΗΔΙΑ ΓΡΑΙΚΥΛΕ ΛΑΕ...

4 σχόλια:

  1. Μην κουράζεσαι, φίλε Μάρωνα, με τους ηλίθιους γκοήμ.
    Η Φύση θα φροντίσει για αυτούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Αριστοτελης υποστηριζε πως ειναι απαραδεκτο να απεχεις απο τα κοινα,ενω ο Επικουρος τονα συμμετεχεις σε αυτα.Θα πρεπει ομως να δουμε τι κοσμο ειχαν γυρω τους και σε τι εποχη ζουσαν.Ο Αριστοτελης ειχε διαφορετικο κοσμο απ'οτι στα χρονια του ο Επικουρος.ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΣΟ ΑΝΟΗΤΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΖΩΑ(Εκτος αν εχει οφελος..).Και δεν δεχομαι την γνωστη καραμελα οτι λειπει παιδεια.ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ,ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΝΟΗΤΑΙ ΝΑ ΚΟΥΝΑΣ ΣΗΜΑΙΟΥΛΕΣ!!
    Το μονο που μενει ειναι να προσπαθησουμε τα παιδια μας να βγουν αξιες Ελληνιδες μητερες και ανδρειοι και περηφανοι Ελληνες μαχητες ζωης.Αυτο θα ναι η μεγαλυτερη προσφορα μας στον Ελληνισμο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η μόνη ελπίδα είναι η καταστροφή... Ίσως ύστερα έρθει η αναγέννηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ.IRONEATER

    ΑπάντησηΔιαγραφή